Dubbelbelastingverdragen van Mauritius

Mauritius heeft 45 verdragen ter voorkoming van dubbele belasting (DTA's) van kracht (MRA, 2026) met landen in Afrika, Azië, Europa, het Midden-Oosten en Amerika. Dit uitgebreide verdragennetwerk is de belangrijkste reden waarom Mauritius het voorkeursplatform is geworden voor grensoverschrijdende investeringen, met name naar Afrika en Zuid-Azië. Een verdrag ter voorkoming van dubbele belasting is een bilateraal verdrag tussen twee landen dat de heffingsrechten over verschillende inkomstencategorieën verdeelt — dividenden, rente, royalty's, vermogenswinsten, arbeidsinkomen en bedrijfswinsten — en mechanismen biedt om te voorkomen dat hetzelfde inkomen tweemaal wordt belast.

Het fundamentele doel van een DTA is het wegnemen of beperken van de last van dubbele belasting die ontstaat wanneer twee landen beide het recht claimen om hetzelfde inkomen te belasten. Zonder een DTA zou een Mauritiaanse vennootschap die dividenden ontvangt van een dochteronderneming in een Afrikaans land, geconfronteerd kunnen worden met bronbelasting in het bronland én vennootschapsbelasting in Mauritius op hetzelfde inkomen, waarbij alleen unilaterale verlichting beschikbaar is — die de dubbele belasting mogelijk niet volledig wegneemt. Een DTA lost dit op door de primaire heffingsrechten tussen de twee landen te verdelen en te bepalen dat het woonland verlichting (via verrekening of vrijstelling) moet bieden voor belastingen die in het bronland zijn betaald.

Voor investeerders en multinationale ondernemingen die Mauritius als investeringsplatform gebruiken, vervullen DTA's voornamelijk twee functies: ze verlagen de bronbelastingtarieven op betalingen vanuit verdragslanden tot onder het binnenlandse wettelijke tarief (soms tot nul), en ze bieden een juridisch kader om verlichting van dubbele belasting te claimen via belastingkredieten of vrijstellingen. De praktische impact is aanzienlijk — binnenlandse bronbelastingtarieven op dividenden liggen in veel Afrikaanse landen tussen 10% en 20%, maar onder Mauritiaanse DTA's worden deze tarieven vaak verlaagd tot 5% of zelfs 0%, wat resulteert in aanzienlijke belastingbesparingen op grensoverschrijdende investeringsstromen. Om van een DTA te profiteren, moet een Mauritiaanse entiteit fiscaal inwoner van Mauritius zijn (wat een Global Business Licence en het voldoen aan de substance-vereisten vereist) en een fiscaal woonplaatsverklaring (Tax Residency Certificate, TRC) verkrijgen van de Mauritius Revenue Authority (MRA).

De TRC wordt aan de belastingdienst van het bronland voorgelegd als bewijs van fiscaal inwonerschap in Mauritius bij het claimen van verdragsverlaagde bronbelastingtarieven. Om een TRC te verkrijgen, moet de entiteit aantonen dat zij vanuit Mauritius wordt bestuurd en gecontroleerd, over voldoende gekwalificeerd personeel beschikt, een fysiek kantoor aanhoudt en een minimumniveau aan uitgaven in Mauritius doet. Het DTA-netwerk van Mauritius is bijzonder waardevol voor investeringen in Afrika, waar veel landen hoge binnenlandse bronbelastingtarieven heffen op dividenden, rente en royalty's.

Door investeringen via een Mauritiaanse Global Business Company (GBC) te laten lopen, kunnen investeerders vaak profiteren van aanzienlijk verlaagde bronbelastingtarieven onder het toepasselijke DTA. Het DTA tussen India en Mauritius verdient speciale vermelding, aangezien het historisch gezien een van de belangrijkste belastingverdragen ter wereld is geweest. Dit verdrag, ondertekend in 1983, was ruim dertig jaar lang het belangrijkste kanaal voor buitenlandse directe investeringen (FDI) in India en trok miljarden dollars aan investeringsstromen aan.

Hoewel het verdrag in 2016 werd gewijzigd door een Protocol — dat bronlandbelasting invoerde op vermogenswinsten uit aandelen die na april 2017 zijn verworven — blijft het zeer relevant voor dividenden, rente, royalty's en bestaande investeringen. Ook is het DTA tussen Mauritius en India historisch gezien een van de meest gebruikte verdragen ter wereld voor investeringen in India, met name voor portefeuille-investeringen en private equity. DTA-bepalingen zijn complex en verdragsspecifiek — elk verdrag moet afzonderlijk worden geanalyseerd voor het specifieke inkomstentype, de eigendomsstructuur en de betreffende transactie.

Aan de vereisten inzake substance en uiteindelijk gerechtigde moet strikt worden voldaan om op legitieme wijze verdragsvoordelen te verkrijgen. In de post-BEPS-omgeving heeft het multilaterale instrument (MLI) van de OESO de Principal Purpose Test (PPT) geïntroduceerd in veel van de DTA's van Mauritius, wat vereist dat verdragsvoordelen niet beschikbaar zijn wanneer het verkrijgen van het voordeel een van de hoofddoelen van een constructie was. Dit maakt oprechte commerciële substance en een zakelijke rationale belangrijker dan ooit.